Rozwój hutnictwa żelaza i stali w Zagłębiu Ruhry w latach 1750 do 1850
Przemysłowe hutnictwo żelaza i stali rozpoczyna się w Zagłębiu Ruhry w 1758 r. W tym roku rozpoczęto produkcję surówki w wielkim piecu w Revier. Ten pierwszy wielki piec – huta St. Antony w dzisiejszej dzielnicy Osterfeld miasta Oberhausen – przetwarza lokalne surowce. Ruda darniowa pochodzi z nadrzecznych nizin w okolicy, węgiel drzewny z sąsiadujących lasów.
Die St. Huta St. Antony (Oberhausen-)Osterfeld 1834, grafika Weeser-Krell (Reprodukcja: Nadreńskie Muzeum Przemysłowe / LVR)
Gdy ta pierwsza huta odniosła sukces, w pobliżu wkrótce powstają dwie nowe huty: huta Gute Hoffnung w Sterkrade i huta Neu-Essen w Reichsstift Essen. Te trzy huty stanowią początek późniejszego światowego koncernu Gutehoffnungshütte.
Huta Gute Hoffnung (Oberhausen-) Sterkrade 1834, grafika Weeser-Krell (Re-produkcja: Nadreńskie Muzeum Przemysłowe / LVR)
Kolejne huty powstają w Zagłębiu Ruhry dopiero po 1820 roku, jak np. Stahlfabrik Tacke w Steele, Eisenhütte Friedrich Harkort & Comp. w Wetter i Eisenhütte Westfalia koło Lünen. Jednak ze względu na stosowaną technologię węgla drzewnego zdolność konkurencyjna tych hut w skali międzynarodowej jest mocno ograniczona. Dopiero gdy w południowej części Zagłębia Ruhry odkryto nowe złoża rudy i zaczęto wydobywać z większych głębokości węgiel kamienny, który nadawał się do koksowania, w 1849 wraz z uruchomieniem pierwszego wielkiego pieca opalanego koksem w wybudowanej osiemnaście lat wcześniej hucie Friedrich-Wilhelms-Hütte w Mülheim nastąpiło przełomowe przejście do wielkoprzemysłowej produkcji stali.
Huta stali Harkort w Wetter
Huta Friedrich-Wilhelms