Huta "Gute Hoffnung" w Sterkrade
W XVIII wieku Zagłębie Ruhry było podzielone na wiele małych terytoriów. Dominująca w owym czasie doktryna ekonomiczna, merkantylizm, przewidywała dla każdego z tych małych krajów w dużej mierze autarkiczny rozwój gospodarczy. Dla przykładu, istniejące w kraju surowce należy wykorzystywać i przetwarzać lokalnie.
Huta Gute Hoffnung (Oberhausen-) Sterkrade 1834, grafika Weeser-Krell (Re-produkcja: Nadreńskie Muzeum Przemysłowe / LVR)
Pierwsza huta żelaza w regionie, St. Anton, leży na obszarze Vest Recklinghausen – rządzonym przez arcybiskupa Kolonii – w trójkącie krajów, sąsiadując bezpośrednio z księstwem Kleje (pruskim) i autonomicznym miastem Rzeszy Essen. Gdy zostaje ona uruchomiona, także sąsiadujące pruskie księstwo Kleve zaczyna być zainteresowane uruchomieniem własnej huty. W 1782 r. rozpoczyna pracę huta „Gute Hoffnung“ w Sterkrade, kierowana przez byłego dzierżawcę huty At. Anton, Eberharda Pfandhöfera. Huta składa się z wielkiego pieca, pieca z dolnym dmuchem pod ruszt, formierni oraz magazynu rudy i węgla. Wielki piec był opalany węglem drzewnym, którego dmuchawa – podobnie jak dmuchawa w hucie ST. Anton – była napędzana wodą z Elpenbach. W 1786 r. huta zatrudniała 15 robotników, a w 1794 r. – już 80.
Niecałe 10 lat później także w sąsiadującym Essen otwarto hutę o nazwie „Neu-Essen“. Właścicielką leżącej nad rzeką Emscher huty jest przełożona książęcego klasztoru Kunegunda, która jako zarządcę zatrudnia Gottloba Jacobiego, którego ojciec kieruje hutą Sayner koło Koblencji.
W ten sposób, w bezpośredniej bliskości kilku kilometrów istnieją trzy huty, które muszą walczyć o rudę i węgiel drzewny. Dwie z nich korzystają nawet z tego samego cieku wodnego do napędu dmuchaw. Konkurencja między hutami tworzy problemy w produkcji. Po śmierci założyciela huty St. Anton, Franza Ferdinanda von Wenge, jego spadkobiercy w 1793 r. sprzedają hutę przeoryszy z Essen, która najpierw ją dzierżawi, a potem oddaje w zarząd Jacobiemu. Po rozwiązaniu dóbr kościelnych w ramach sekularyzacji na początku XIX w. przeorysza sprzedaje w 1805 r. swoje udziały w obu hutach braciom Franzowi i Gerhardowi Haniel, którzy przejmują huty razem z Jacobim. Huta Gute Hoffnung została w międzyczasie sprzedana po bankructwie Pfandhöfera rodzinie Krupp z Essen, która jednak chce zrezygnować z produkcji surówki. Wdowa Helene Amalie Krupp sprzedaje w 1808 r. hutę szwagrowi Haniela Heinrichowi Huyssenowi, który włącza hutę do własnego przedsiębiorstwa. I tak w 1810 r. doszło do połączenia wszystkich trzech hut pod wspólną firmą „Hüttengewerkschaft und Handlung Jacoby, Haniel und Huyssen“. Z tej firmy powstał później światowy koncern Gutehoffnungshütte.
Szkic wielkiego pieca, zbudowanego w 1831 r. w hucie Gute Hoffnung w Sterkrade (Reprodukcja: Nadreńsko-Westfalskie Archiwa Przemysłowe w Kolonii)
Huta Neu-Essen nad rzeką Emscher koło Oberhausen 1834, grafika Weeser-Krell (Reprodukcja: Nadreńskie Muzeum Przemysłowe / LVR)
Huta stali Jacobi, Haniel i Huyssen w Oberhausen, 1864 r., autor nadworny fotograf Herrmann Günther, Berlin (Reprodukcja: Archiwum Haniel, Duisburg-Ruhrort)