Pierwszą hutą żelaza w Zagłębiu Ruhry była huta St. Antony w Osterfeld, dzisiejszej dzielnicy Oberhausen. 25 lutego 1741 r. kanonik Franz Ferdinand von Wenge z Münster otrzymał zezwolenie na wydobywanie rudy darniowej w Vest Recklinghausen, terytorium należącym do arcybiskupstwa w Kolonii. 13 lipca 1753 r. arcybiskup Kolonii zezwolił na wybudowanie huty żelaza nad Elpenbach w Osterfeld. Po 5 latach budowy 18 października 1758 r. z postawionego tam wielkiego pieca na węgiel drzewny po raz pierwszy popłynęła surówka. Ruda darniowa pochodziła z Vest Recklinghausen, węgiel drzewny pochodził z lasów w okolicy. Produkowano żeliwne przedmioty codziennego użytku, jak garnki, odważniki czy piece.
Niska jakość produktów oraz problemy z zaopatrzeniem w rudę i węgiel drzewny powodują ciągłe przestoje wielkiego pieca. Prowadzone po raz pierwszy w Zagłębiu Ruhry próby zastosowania węgla kamiennego zamiast drzewnego kończą się niepowodzeniem w latach siedemdziesiątych XVIII w. Jaki mistrzów produkcji zatrudniano hutników i innych rejonów Niemiec, w których już od dawna działały wielkie piece na węgiel drzewny. Ale dopiero w latach dziewięćdziesiątych XVIII w. wielki piec stał się rentowny.
W hucie St. Antony wielokrotnie budowano nowe wielkie piece. W roku 1804 pruski komisarz ds. przemysłu Eversmann opisał hute ST. Antony jako jedyną godną uwagi hutę w regionie. Wielki piec miał w tym czasie wysokość 6,90 m. Dmuchawa skrzyniowa była napędzana przez koło wodne o wysokości 5,02 m. Przy wielkim piecu pracowało czterech ludzi (mistrz hutniczy, wytapiacz i dwóch podawaczy). Oprócz tego huta zatrudniała jeszcze: ośmiu formierzy form piaskowych, czterech pomocników do czyszczenia (młodociani), dziewięciu formierzy form glinianych, 16 kopaczy rudy, 32 smolarzy przy produkcji węgla drzewnego, czterech pracowników na dniówkę, a więc w sumie 80 ludzi. W 1802 r. wyprodukowano 602 593 funty produktów żeliwnych. W tym czasie pracuje juz też pierwszy w regionie żeliwiak to przetapiania żelaza.
Zarys geometryczny młyna ze wszystkimi znajdującymi się tam budowlami, łąką i dębami, pomiary w 1793 GW Strack senior. Najstarszy plan położenia huty St. Antony (Nadreńskie Muzeum Przemysłowe / LVR)
Rysunek położenia huty St. Antony, autor dyrektor budowy Lehmann, 18 listopada 1800 (Rząd okręgowy Arnsberg)
Friedrich August Alexander Eversmann: przegląd produkcji żelaza i stali w zakładach z napędem wodnym w krajach między Lahn i Lippe, Dortmund 1804, arkusz tytułowy (Reprodukcja: Nadreńskie Muzeum Przemysłowe / LVR)
W 1820 r. huta St. Antony zostaje po raz pierwszy zamknięta. Wybudowana na jej terenie fabryka papieru nie przynosi jednak dochodów, tak więc w 1827 r. postawiono kolejny wielki piec. Jeszcze do 1843 r. w hucie wytapia się surówkę. Wielki piec jest wielokrotnie odnawiany. W 1844 r. na terenie zostaje uruchomiona odlewnia, która kończy pracę w 1877 r. Brak infrastruktury, kiepska koniunktura i nowe technologie sprawiają, że huta St. Antony nie jest już w stanie osiągać zysków. Niemniej, kołyska Zagłębia Ruhry pracowała prawie 120 lat.
Odbiór pocisku z odlewni huty St. Antony, 1864 r., fotografia, autor Gustav Herthing (Reprodukcja: Nadreńskie Muzeum Przemysłowe / LVR)
Plan parcel z położeniem budynków huty St. Antony, ok. 1834 r. (Źródło: Nadreńsko-Westfalskie Archiwa Przemysłowe w Kolonii, reprodukcja: Nadreńskie Muzeum Przemysłowe / LVR)
Szkic wielkiego pieca w hucie St. Antony 1812/13, ze szkicownika, autor Gottlob Jacobi (Reprodukcja: Nadreńsko-Westfalskie Archiwa Przemysłowe w Kolonii)
Piec cuppolo w hucie St. Antonie, 1827 r. (Reprodukcja: Nadreńskie Muzeum Przemysłowe / LVR)
Ilustracje i spis numerów towarów żelaznych, zlecanych do produkcji w hutach Gutehoffnung i St. Antoni przez Jacobi, Haniel & Huyssen, ok. 1840 r. (Reprodukcja: Nadreńskie Muzeum Przemysłowe / LVR)
Wyroby z produkcji huty St. Antony, katalog produktów z 1840 r. (Reprodukcja: Nadreńskie Muzeum Przemysłowe / LVR)