Hutnictwo żelaza
Największy postęp w nowoczesnym hutnictwie żelaza dokonał się w połowie XIX w. wraz z rosnącym zastosowaniem stali, głównie na skutek rozwoju kolei. Całkowity brak stabilności ekonomicznej i politycznej w Hiszpanii w tamtym czasie spowodował ogólną zapaść w kraju. Dla przykładu, pierwszy wielki piec zbudowano w Hiszpanii w 1832 r. w zakładach Heredia w Maladze, podczas gdy w pozostałej części Europy wielkie piece były już bardzo rozpowszechnione już w XVII w., węgiel drzewny zastąpiono koksem, zaś powietrze wdmuchiwano za pomocą dmuchaw napędzanych maszynami z cylindrami napędowymi i mechanizmem nadmuchu pary Watta (1760), co umożliwiało doprowadzanie powietrza pod znacznie większym ciśnieniem. Miało to zasadnicze znaczenie dla rozwoju wielkich pieców.
Przekształcenie hutnictwa żelaza w Katalonii
W drugiej połowie XVIII w. w Katalonii nie było wystarczających ilości węgla drzewnego i ani rudy żelaza do zaspokojenia popytu ze strony hutnictwa żelaza, co oznaczało konieczność importowania węgla drzewnego i rudy żelaza. Niemniej, czyniono wszelkie wysiłki w celu kontynuowania procesu industrializacji.
Kataloński przemysł potrzebował podstawowych środków produkcji (narzędzi, przyborów, kosztownych napraw lokomotyw i statków itp.), zaś Katalonia nie miała wystarczających rezerw żelaza i węgla drzewnego. A mimo to firmy, które produkowały maszyny nadal powstawały i pracowały mimo braku rozbudowanego hutnictwa żelaza, ponieważ importowały potrzebne surowce. W wyniku tego, przemysł metalurgiczny mniej zajmował się produkcją żelaza i stali, a bardziej transformacją.
Kuźnie
Kuźnia lub huta stali to zakład, w którym żelazo przerabiano na stal. Kuźnie stosowały do produkcji żelaza bardziej nowoczesne metody, niż katalońskie piece fryszerskie.
O ile w piecach fryszerskich produkowano mniej lub bardziej rafinowaną surówkę, kuźnia mogła przetopić rudę żelaza raz lub nawet dwa. System był znany jako metoda wielkopiecowa i dawał w efekcie wytopiony metal w piecu płomiennym, piecu pudlarskim lub za pomocą jakiejkolwiek innej metody rafinacji surówki w celu produkcji stali, stopu składającego się głównie z żelaza z bardzo niewielką zawartością węgla.