Regionalne osobliwości hutnictwa żelaza w Zagłębiu Ruhry
W Zagłębiu Ruhry produkcja żelaza w wielkich piecach rozpoczęła się stosunkowo późno w porównaniu z innymi regionami i krajami. Zarówno pionierskie regiony jak Coalbrookdale w Anglii i różne regiony produkujące żelazo w Niemczech rozpoczęły produkcję wielkopiecową znacznie wcześniej. Nawet w sąsiadujących regionach, jak Siegerland, obszarze między Renem, Eifel i Hunsrück, ale także w północnym regionie dolnego Renu pierwsze wielkie piece powstały wcześniej niż w późniejszym Zagłębiu Ruhry.
Pierwsi mistrzowie i dzierżawcy wczesnych hut na terenie Zagłębia Ruhry przenieśli się z sąsiadujących regionów, przynosząc ze sobą także fachową wiedzę. Najważniejszym przykładem jest Gottlob Jacobi, który uczył się techniki hutniczej u swojego ojca, dyrektora huty Sayner nad Renem.
Gottlob Jacobi (1770-1823), dyrektor hut Neu-Essen i St. Antony, współwłaściciel towarzystwa hutniczego i handlowego Jacoby, Haniel i Huyssen (Nadreńskie Mu-zeum Przemysłowe / LVR)
Do regionu trafiła także technologia z innych krajów. Dla przykładu, pruski komisarz ds. przemysłu Eversmann podróżuje ok. roku 1800 do angielskich fabryk, które stanowiły przykład rozwiniętego hutnictwa stali, przywożąc jednocześnie do regionu wiele nowinek. Zachęca także właścicieli i dzierżawców pierwszych hut w Zagłębiu Ruhry do eksperymentów. Tak dochodzi do instalacji pierwszego żeliwiaka w hucie St. Antony. Prowadzone są także próby topienia z użyciem odsiarczonego węgla z Zagłębia Ruhry, jednak kończą się one niepowodzeniem.
Mimo to, niekonkurencyjna technika produkcji żelaza z użyciem węgla drzewnego utrzymuje się w Zagłębiu Ruhry aż do połowy XIX w. Dopiero gdy nad brzegami Ruhry znaleziono lepszej jakości rudy żelaza, a lokalni górnicy zwiększyli głębokość wydobycia do takiej, która umożliwiła wydobycie węgla koksującego, wprowadzono technikę produkcji z użyciem koksu.
Friedrich August Alexander Eversmann: przegląd produkcji żelaza i stali w zakładach z napędem wodnym w krajach między Lahn i Lippe, Dortmund 1804, arkusz tytułowy (Reprodukcja: Nadreńskie Muzeum Przemysłowe / LVR)
Pierwszy wielki piec opalany koksem uruchomiono w 1849 r. w Friedrich-Wilhelms-Hütte w Mülheim. Z wielką szybkością zaczęły wówczas powstawać huty bazujące na koksie, co z kolei prędko spowodowało wyczerpanie lokalnych zasobów rud żelaza. Musiano sprowadzać rudę z innych regionów. Zagłębie Ruhry stało się jednym z najważniejszych regionów przemysłowych Europy.
Huta Friedrich Wilhelm
Rysunek konstrukcyjny wielkiego pieca w hucie Gute Hoffnung z 1841 r.
(Źródło: Nadreńsko-Westfalskie Archiwa Przemysłowe w Kolonii, reprodukcja: Nadreńskie Muzeum Przemysłowe / LVR)
Szkic wielkiego pieca na węgiell drzewny, zbudowanego w 1826 r. w hucie St. Antony (Reprodukcja: Nadreńskie Muzeum Przemysłowe / LVR)