Wprowadzenie nowoczesnej technologii wielkopiecowej w 1796 r.
W 1796 r. zakończyła się budowa Królewskiej Odlewni Gliwice. Nadzorował ją F. Reden, zaś J. Baildon, inspektor Schultze i F. Wedding wykonywali prace. Obiekt zlokalizowano nad rzeką Kłodnicą, która dostarczała wody niezbędnej do napędu maszynerii. Wielki piec był pierwszym na Górnym Śląsku i trzecim w Europie piecem napełnianym koksem, w tym przypadku produkowanym z węgla dostarczanego przez kopalnię "Królowa Luiza" w Zabrzu. Początkowo, węgiel transportowano drogą lądową. Później spławiano go barkami przez nowo wybudowany kanał Kłodnica. Piec miał wysokość 12,8 m i pojemność 40 m³. Jego kształt był podobny do pieców na węgiel drzewny. Dostarczał on 2,5 t surówki dziennie i do 1500 t rocznie, na co zużywano rocznie 4500 t rudy, 5300 t koksu i 800 t topnika. W 1978 r. Królewska Odlewnia została rozbudowana o tłocznię i odlewnię żeliwa. Zainstalowano pierwszy w regionie żeliwiak i płomieniaki do odlewu żeliwa. W roku 1800 rozpoczęła się produkcja silników parowych, a w 1804 r. – dział i amunicji. Fabryka posiadała też własną kantynę. Doświadczenia uzyskane podczas eksploatacji zakładu w Gliwicach przyczyniły się do modernizacji przemysłu metalurgicznego na Górnym Śląsku.
